(...)

(...)

دلم میخواهد لطفتان فریادی شود در گلویم ... دوست دارم آموزه هایتان آوازی شود بر لبانم... آرزو دارم عشقتان لبخندی باشد در اعماق قلبم و صدایتان رگباری بر آسمان چشمانم.... شما که یگانه استاد تمام زندگی من هستید... میدانید تمام دیروز را به یاد شما مشق عشق کرده ام؟ .... میدانید شوق دیدارتان -هرچند میدانستم که از بعید هم بعید تر است-  از این سر شهر که منم به آن سر شهر که گفتند شاید شما باشید کشاند مرا؟... و در راه برگشت چقدررر بیشتر دلتنگتان بودم؟ ... و انگار توشه ی من از این سفر چند ساعته این دلتنگی بود که چشمانم را بارانی کرد و دلم را جلا داد؟...

آقا... به خدا که رشد دوست داشتن شما در قلب من را گویی توقفی نیست.... دوستتان دارم...

و این روزها که همه به معلمهایشان تبریک میگویند ... کاش بشنوید که دخترکی کوچک دلش میخواهد که شاگرد شما باشد و دلش میخواهد که بگوید: استاد هر روز که میگذرد و شما بر این زمین ...زیر همین آسمان نفس میکشید...به یمن عطر وجودتان مبارک میشود....

(...)

من خندیدم... کسی باورش نمیشد که من بعد از آن طوفان مهیب لبخند بزنم... اما من خندیدم... نه حتی یک لبخند کمرنگ و بیروح... من از ته ته دلم خندیدم... من به چیزی ایمان داشتم... ایمان من به وسعت حتی نام تو هم نبود که ایمان به نام تو ، خود همه چیز است ... و ایمان من کوچکتر از اینها بود... به چیزکوچکی ایمان داشتم ... شبیه هلال کوچک ماه وقتی به من نگاه میکرد ... و نه حتی ماه تمام... من ایمان داشتم به مرزی خمیده و روشن که از دستان قدرتمند تو ظهور کرده بود... و در میان ناباوری کسانی که مات مانده بودند ...و نگران ، نمیدانستند که این خنده ی مجنونی از دست رفته است یا دخترکی بیخیال میخندیدم... و آن روشن کوچک دور جواب این ایمان را داد ... درست یکهفته بعد از دخیلی که به دستان زرد رنگش که حالا بزرگتر شده بود بستم...

حالا ایمان من قد کشیده.... حالا من به چیزی نزدیکتر ایمان دارم ... من به چیزی بزرگتر و روشن تر .... به چیزی باشکوه تر ... بسیار با شکوه تر ... من به نام تو – هنوز نه به معنی آن، که برایم ناممکن مینماید...- ایمان دارم ... من به تنها یکی از بیشمار نام تو ... من به مالکیت تو ایمان دارم... و میدانم که تو املاکت را بی نگهبان و بی حساب رها نمیکنی... من ایمان دارم که تو ... تویی که نمیشناسمت اما دوستت دارم تنهایم نمیگذاری... به حرمت همان نام مالکی که بر توست- و من تنها شنیده ام و نمیدانم که یعنی چه؟- به حرمت همان نام ... به حرمت همان یک نام ، قدم در خانه ای بگذار که هرچند خونین و تنگ است اما ملک شخصی توست و قدمهای جز تو را شایسته نیست ای مهربانترین مهربانان...

(...)

ا ی‌ درخت آشنا

شاخه ‌های‌ خويش را

                         ناگهان كجا

                                       جا گذاشتی‌؟

يا به قول خواهرم فروغ:

دست‌ های‌ خويش را

                       در كدام باغچه

                                          عاشقانه كاشتی‌؟

اين قرارداد

تا ابد ميان ما

برقرار باد:

چشمهای‌ من به جای‌ دستهای‌ تو!

من به دست تو

                   آب می‌‌دهم

تو به چشم من

                   آبرو بده!

من به چشمهای‌ بی‌‌قرار تو

 قول مي‌‌دهم:

ريشه ‌های‌ ما به آب

شاخهای‌ ما به آفتاب می‌‌رسد

ما دوباره سبز می‌‌شويم!                                         

                                              قيصر امين‌پور

 برای تو آنقدر نور و آفتاب آرزو کردم تا همه ی یخها را آب کند... تا زمستان تمام شود و بهار بیاید... همان بهاری که دلت را پر از شکوفه میکند... همان بهاری که تو روزی به من هدیه کردی و از آنروز به بعد خودت همنشین پاییز شدی ...نمیدانی همراه من... نمیدانی وقتی چشمهایت به یاد آن بهاری که گذشت برق میزند چقدررررر دلتنگ میشوم... من برای تو که درخت نه، که جنگلی انبوهی تمام اشکهایم را نذر کردم تا جوانه بزنی و به بار بنشینی ...

میدانی؟! من برای آن جنگل انبوه بهار آرزو کردم حتی اگر میوه هایش سهم من نباشد...حتی اگر سهم من نباشد...

زمزمه می‌كنم يا مقلّب القلوب... دلش را به تو می‌سپارم و دلم را... والابصار... چشمهايم را... بخشيدم... چشم‌هايم را... يا مدبّر الليّل والنّهار...روزها و شبهايش را روشن كن و لبريز... از عشق... روزها و شب‌هايم را سپردم... حوّل حالنا...هرچه خوبی و زيبايی است سهم روزگارش باشد، هرچه بهار... الی احسن‌الحال... راضی‌اش كن... راضی‌ام كن به رضای خودت... راضی‌ام كن به رضا... رضا... رضا... احسن الحال خودت ... نه من!             

(...)

برای مناسبتی خاص نوشتن همیشه برایم دشوار بوده...

با اینهمه دوست دارم بدانید که برای تک تک شما آرزوی روزهایی بهتر و شبهایی کوتاهتر دارم...

باور دارم که زندگی با تمام سختی ها و فرازهایش زیباست... و من زندگی را عاشقانه دوست دارم...

و خداوندی بینظیر که چنین مهربانانه در آغوشمان گرفته...

دوست دارم بدانید که دوستتان دارم... و برای تک تکتان عشق و آگاهی میخواهم... و پذیرش هر آنچه آن یگانه برایمان رقم میزند خواه درک کنیم و خواه نه!

محرم رازهایم بوده اید و حضورتان را سپاس...

بهارانتان همواره سبز...

در پناه یکی

   الهی

                الهی

                     و ربّی 

                             مَن لی 

                                           غیرُک

                    مَن لی

                                   غيرُک

آهای روزگار بدقلق سخت گیر... آهای سرمای تمام نشدنی زمستان... آهای همراه بی وفای نامهربان... آهای چرخ بی امان گردون... میدانید؟ ... همه ی شما را - بدون استثنا تمامتان را - معبود من در مهربانانه ترین توجهات و عاشقانه ترین عنایاتش ارزانی ام کرده پس شما را نیز دوست میدارم... هرچند دوست داشتنیهایتان را چنان استادانه در عمقتان جاسازی کرده باشد که چشم ظاهر بین من را یارای دیدن نباشد... من اما میدانم ... شما ای تمام سختی ها و ناکامیها... اگر بیش از آسانیتان عشق و شور در دل نباشد کمتر نیست... به خدا که نیست....

دلدار بی همتای من... یگانه ی نام آشنا... نمیدانی که (!!!! نمیدانی؟!!! چه کسی جز تو حقیقتا" میداند؟؟!؟!) رویای دیشب چگونه شور زندگی را در دلم زنده کرده... ممنون بخاطر اینهمه عشقی که در چند ثانیه چنان فشرده شده بود که برای من یک شب تمام و شاید یک زندگی طول کشید...

-------------------

هرچه دل دل میکنم دلم نمی آید این غزل را از شما دریغ کنم! این را هم بخوانید... اگر حوصله ای بود...

دلت تا کی به چشمم نسبت الحاد خواهد داد ؟ 

خيال تو سر من را کجا بر باد خواهد داد؟

يقين دارم که روزی شيشه ی شفاف عمرم را     

به دست سرنوشت ـ اين کور مادر زاد ـ خواهد داد

و يا در يک شب تاريک ـ در اوج جنون ـ عشقت      

به پشتم کوله بار سنگی فرياد خواهد داد

خــــدا يک روز می آيد زسمت نا کجا آباد       

رموز عشق بازی را به انسان ياد خواهد داد

و يا يک روز خواهد برد از اين جا دل مارا        

به ما جغرافيايی بی حد و آزاد خواهد داد

************************

پ.ن.1- بيا بغلم کن...تمام تنم بوی انار گرفته...سرخ‌ام و تبدار...دلم را دانه دانه، ريخته‌ام زير قدم‌هايت...کی می‌آيی؟ پس کی می‌آيی؟...

پ.ن.2- باز هم ممنون بخاطر رویا...

پ.ن.3- کلام تک تکتان در پست قبلی آغوش آغوش آرامش بود... راستی شما چرا اینهمه خوبید؟

(...)

فرشته ترین! دستانت نهایت آرامش بود آنگاه که دلتنگ و پریشان بودم .... و صورت مهربانت نوید عشق ...آسمانی! دلم امروز از صبح عجیب هوای پرسه هایمان را کرده ... هوای خنده هایمان و دردهایمان که چه صبورانه همه را تو در دل دریاییت جا میدادی... نمیدانم کجایی؟ نمیدانم تو را دقیقا در کجای این سفر لعنتی جا گذاشتم... و آیا این منم که رفیق نیمه راه شدم یا تو... اما مادر ... اینروزها که بوی بهار کم کم از روزنه های خانه ی کوچکم وارد میشود .... دست و دلم به هیچ کاری نمیرود... بی نهایت حضور مهربانت را کم دارم ... کاش ....

کاش دلم را به ذکر ناب یگانه قرص کنم که ... یکی هست که کافیست!

(...)

از تو ، کلاه افتد. همین! ازمن سرافتد . بر زمین...
ارزان هدر کردی مرا ، حیفم نبود؟ ای نازنین...
از ریشه برکندی مرا.الخیرُنا فی ما وَقـَع:
من خون ِ دل خوردم ولی...هذا طعامُ العاشقین...
با "ای ِ ذنبٍ" می‏کُشی...ما را. چه مومن می‏کُشی...
با تازیانه‏ت می‏زنی...آواز ِ بی"حبل‏المتین"...
ای هِی‏هِی‏ستان ِ غزل! آتش ندارد . دود ِ من؟
دارم نیستان ِ غزل...دزدانه ...بنشین... در کمین...

(...)

(...)

مهربان یاران دوست داشتنیم... حتما به خاطر دارید آنروزها که استاد نازنین در بند بودند در وبلاگ دیگری به نام " به یاد آورید" با آدرس اینترنتی "مجذوب خورشید" مینوشتم.... دوستانی از علت آن "مجذوب خورشید" پرسیده بودند که مجال نشد در آن دفتر دیگر توضیحی برایش بنویسم... اینجا حالا با دلی امیدوارتر برایتان بازگو میکنم که آن نام از تمثیلی از خود استاد برداشت شده بود بدین مضمون:

"مجذوب خورشید"

"در روز روشن ، در آسمان صاف و آفتابی ، بدنبال خورشید میگردیم. خورشید در مقابل ماست. او مارا احاطه کرده . به او مینگریم ، اما توهمات ، قضاوتها، تصورات و برداشتهایمان مانع از آن میشود که به این راحتی و آسانی به حقیقت دست یابیم. ما در مقابل خورشیدیم ، آنرا میبینیم ، اما بر اثر توهمات از دریافت آن محروم میشویم. پس سر و گردن را میچرخانیم . خود نیز به دور خود میگردیم تا خورشید را در آسمان بیابیم . به مشرق و مغرب، به شمال و جنوب، به بالا و پائین سر میکشیم تا این خورشید را در یابیم. در حالیکه بیهوده جستجو میکنیم و هرچه بیشتر میگردیم، از آن دورتر می شویم. او در دسترس است، خیره به ما مینگرد، همان لحظه که خیره نگاهش کردیم، همان لحظه که بهترین هنگام زندگی بود، همان وقت که به حقیقت نزدیک بودیم، به یاد آوریم....

میگردیم و میگردیم اما تنها نیرو وفرصت خود را هدر میدهیم، او که روشن و نورانی میکند، همینجاست. همراه تو. و تو از حقیقت میگریزی زیرا خودت در میانی...

پس باید چه کار کرد؟ آرام باشید. همانجا که هستید ، باشید. ساکت بمانید . بیهوده نچرخید، بمانید، خیره به سوی خورشید نگاه کنید. لحظه ای از آن چشم برندارید، لحظه ای غفلت نکنید. نه به شرق و نه به غرب، نه به شمال و نه به جنوب، همین جا، او که نجات بخش است ، او که حیات میدهد ، همین جاست، اکنون همین جاست....

چیزی گم نشده که پیدایش کنید. پس چون گمراهان ، به دنبال پیدای پیدا نگردید.

تنها خیره به او بنگرید ، گرمایش را حس کنید، نورش را به خود جذب کنید ، از روشنائیش بهره مند شوید، صدایش را بشنوید...

پس اینگونه در آرامش و راحتی، فارغ از هر تقلای بیهوده باشید. تنها، باشید، که این شدنها نشان گم کردن خورشید است. مگر ممکن است خورشید ، در روز روشن و آسمان صاف گم شود؟

به خورشید خیره شوید. اگر واقعا به خورشید خیره شوید، کور میشوید. اما این کوری ناشی از قدرت نور است نه از جهل و تاریکی . این نابینایی عاشق است نه کوری نادانی و تنفر.

وقتی اینگونه کور شدید ، دیگر چیزی نمی بینید . هیچکس و هیچ چیز را ، تنها خورشید است که در خاطر شما ، در قلب و ذهن شما به جا مانده ، چیزی نمی بینید . نه من را ، نه تو را، تنها او را می بینید. نه دنیا ، نه مال دنیا، نه لذتهای دنیا، نه چیزی که مال من است، نه پدر، نه مادر، نه همسر، نه دیروز و نه فردا را، نه برادر و نه خواهر ، هیچ چیزی نمی بینید جز خورشید زندگی را...

فراموش نکنید آن نابینایی که از نور و از عشق ناشی میشود، خود به روشن بینی، به شهود حقیقت و به کشف اسرار منجر میگردد. پس این عاشق نابینا ، چشمش به باطن خورشید، به خورشید درون گشوده میشود. او خورشید حقیقی را در درون خود پیدا میکند. روح خدا را در خود می بیند و خدا را در خود می یابد. پس به آن خیرگی پر از آرامش و لذت ادامه میدهد. این خورشید درونی ، عظیم است. حرارتی شدید دارد، بسیار شدیدتر از خورشید بیرونی. پس وقتی آشکار شود، همه ی وجود انسان را ، همه ی منیتها ، برداشت ها ، خودخواهی ها و خودپرستی ها ، همه ی گناهان و و همه ی قضاوتها را ذوب میکند. آنگاه این عاشق نابینا شروع به ذوب شدن میکند. او ذوب میشود  و قطرات وجودش در خورشید میریزد. او به سوی خورشید جاری میشود و چون رودی در دریایش میریزد. اما بالاخره چه چیزی باقی میماند؟

این تنها خورشید است که میماند. پس عاشق نابینا چه شد؟ او همان خورشید است. دیگر نمیتوانید او را از خورشید جدا کنید. او جزئی از خورشید هستی بخش، جزئی از حقیقت شده . تنها خورشید مانده، خورشید حقیقت در او ظهور کرد. پس نابود اما در واقع زنده شد. او حقیقتا" زنده شده زیرا به سرچشمه ی زندگی پیوسته."

در پناه یکی