(...)

در مترو نشسته ام... خانمی کنار من است... باردار است.... در این هوای سرد دانه های عرق روی پیشانیش نشسته و بوضوح نگران است.... مدام بلند میشود و دوباره می نشیند... نگرانش شده ام:

-         خانم حالتان خوب است؟!

در می یابم که دکتر استرس را برایش ممنوع کرده ... خودش می گوید:

-         گفته برای نوزادت سم است ... امروز از صبح استرس دارم ... هر لحظه بیشتر...

چشمانم را میبندم و در دل صدایت میکنم:

<خداوندا نگرانیش را به من بده تا کودک بی گناهش سالم بماند>

چند ثانیه بیشتر نمیگذرد که آرام میگیرد... من نیز آرامم اما.... عرق شرم روی پیشانیم نشسته!

هنوز یاد نگرفته ام که بخشایش بیکران ، محدود نیست که از کسی بگیرد و به کسی بدهد!!!

گفتگو با تو را نمی دانم و تو هنوز مهربانترینی!

چشمانم را می گشایم... آرامش مادر جوان بر لب تمام مسافران اطراف هم لبخند نشانده... خدایا!

بخشنده ترین!

ما را در برکت خود غرق کن آنچنان که شایسته ی مهر توست نه بایسته تنگ نظری ما!

(...)

خمود و دلتنگ کنجی خزیده بودم و در غصه های شب تیره زار میگریستم...

دل کوچکم فشرده شده بود و نفسم تنگ بود...

شمع کوچکی که روشن کرده بودم ، تداعی سوختن جسم وروحم بود...

تنهای تنها ... نا امید از همه ... سر به زیر افکنده و نالان بر دردهای بیشمار خویش میگریستم...

ناگاه

      تو

          رسیدی!

اشکهایم خشک شد... به خاطر آوردم که تنها نیستم.... تسبیح کوچکی هدیه ام کردی و استاد راه را نشانم دادی....

حالا!

تسبیح کوچکم با من است که ذکر مدام او را هدیه ام کرده... شمع کوچکی که روشن کرده ام تداعی نور است و امید... و دلم در اوج بارش سختی ها، سخت میخندد چرا که مرا آموختی که حضور او برتر است از هر آنچه اشک اندوه به چهره ام مینشاند...

حالا!

دلم قرص قرص است ... دستانم گرم گرم است و آماده ی دهش و پذیرش...

مهربان همیشه ... روز عشق به تو که مظهر عشق و امیدی مبارک!