(...)

ای عشق ویران میکنی.... اقرار کن... اقرار کن....

(...)

آنکه دم مرگ است به هر ریسمان پوسیده ای چنگ میزند تا گریزی یابد و آنکه محکوم زندگیست به هر بهانه ای مرگ را آرزو میکند...از این هر دو به سکوتی پناه میبرم که حالا صدای قطرات باران روی شیشه ی پنجره با بدجنسی میکوشد بهمش بزند... در آینه مینگرم و خودم را نمیشناسم.... چه بر سرم آمده در کمتر از یک شبانه روز؟!

به اطرافم نگاه میکنم... تسبیح کوچکم صدایم میکند .... با بدخلقی نادیده اش میگیرم.... از تو... از جبر تو .. از کبر تو... از مکر تو دلشکسته و مغموم ... بی پناه و تنها زار میگریم و به فلک ناسزا میگویم... میدانم که میبینی و خیره در زندگیم مینگری... نمیدانم چه برایم زیر سر داری ... آنقدر گریه کرده ام که به سختی نفس میکشم ... چون طفلکی سه ساله روی بالش لجبازیهایم میکوبم و متهمت میکنم که تنهایم گذاشته ای...

باران بند آمده ...آسمان انگار از صدای گریه های من یکه خورده باشد بغض خودش را فراموش کرده و ماه با زیرکی چراغی به اتاق خالیم انداخته تا ببیند موضوع از چه قرار است!

ساکت شده ام و سرم روی بالش خیسم بیحرکت مانده...

از تو... از جبرت... از کبرت... از مکرت ... به تو... به مهرت .... به رحمت... به کرمت پناه میبرم....

تسبیح کوچکم را صدا میزنم ....

روی دامان همیشه باز تو اشک نیاز میریزم....

"هوالمعتمد"