هر که در این بزم مقّرب تر است

جام بلا بیشترش می دهند

هرکه در این بادیه عطشان تر است

آب لب نیشترش می دهند

فریاد زدم... و دیدم که چطور در و دیوار این اتاق لرزید... این اتاق که لحظه لحظه های مرا دیده بود... شنیده بود... گفتم: من خسته ام... نمی بینی مگر؟ چرا حرفی نمیزنی؟ نمی شنوی مگر؟... گفتم که... من شاکی ام... شاکی ام... شاکی ام...144

و به یادآور یونس را... هنگامی که غضبناک از میان قوم خویش بیرون رفت...

 این عهد دارد پشت مرا می شکند... دیگر چقدر طاقت دارم؟... من هر کاری می توانستم کردم...

 و چنین پنداشت که ما هرگز او را به سختیها امتحان نمیکنیم

به گریه افتادم... شانه هایم لرزید...

آنگاه در آن ظلمت فریاد کرد که: خدایی بجز ذات یکتای تو نیست که تو پاک و منزّهی و این منم که از ستمکارانام

دلم ش ک س ت... التماست کردم... پناهم بده... رهایم کن از این درد...

پس ما دعای او را اجابت کردیم و از گرداب اندوه و غم نجاتش دادیم

گفتی: گوش کن... صدایت که اینطور در گوشم پیچید... دیگر نه چیزی می دیدم و نه می شنیدم... تنها تو بودی و تو...

و اینگونه اهل ایمان را نجات میدهیم*

دستهایت پایین آمد و... اشکهایم را پاک کرد... میان هق هق گریه هایم... بی صدا گفتم دیگر به چه چیزی اعتماد کنم؟... به چه کسی؟... در آغوشم گرفتی و زیر گوشم گفتی: به من... به من... به من اعتماد کن! اَلَیسَ الله بکافٍ عَبدَهُ...** آیا من تو را کفایت نمی کنم؟!

نشان بده که من بنده ام و تو خدایی... که در تمام عمر، جز تو ندیدم، جز تو نشنیدم، جز تو نشناختم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*الانبیاء /۸۷ ** الزمر/۳۵

نگاه دار سر رشته تا نگه دارد. همین!