آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست.... هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

ای‌ نجابت غمگين!

كدامين معجزه را اينگونه خاموش به انتظار نشسته‌ايی‌؟

آسمان در سينه‌ی‌ تو مي‌طپد.

نگاه كن!

نام تو اسم اعظم معراج است.

هر روز صبح قبل از هر کار دیگری گوشی تلفن را بر میدارم و با عجله شماره میگیرم... 3319..... و باز همان صدای ضبط شده که نگرانیم را بیشتر و بیشتر میکند... حالا تنها پل ارتباطی که میتوانستم لحظاتی با خانم پشت خط  از شما بگویم و غم هجرانتان را بروز دهم شکسته شده.... میدانم خنده دار و مسخره است که آدم نگران باران شود... یا نگران کوه.... یا نگران عشق یا هر چیز بزرگ قشنگ هماهنگ دیگر .... میدانم خودتان بارها گفته اید که نباید نگرانتان شویم... میدانم که در شرایط سخت شمائید که میتوانید صادقانه بگویید: هر چه خدا بخواهد... و خدا برایتان جز خیر چه جیزی میخواهد؟! میدانم ... میدانم ... اما این دلشوره.... این بغض .... نکند این شب قدر هم از شما خبری نشود... نکند دعوت نشویم به یک نگاه .... طاقتم تمام شده... کتاب کوچک سورمه ای ام را آنقدر ورق زده ام که دیگر برگهایش از هم جدا شده ...

خدایا... بزرگ آفریدگارا... مگر نه اینکه فراموشمان نمیکنی؟... مگر نه اینکه تنهایمان نمی گذاری؟...

زل ميزنم به اين آسمانی كه چقدر سنگين شده است انگار... و نگاه می‌كند به من... به خنده‌هايی كه پشت آنها... و ماه‌ی كه هذيانهای شبانه‌ی مرا می‌شنود... تماشا می‌كندجنونی را كه مثل خون در رگهايم می‌طپد...عشقی كه... نه دست‌ی دارد برای پاك كردن اشكهايم... نه دل‌ی برای دوست داشتنم...تنها نگاه می‌كند و من... ميخوانم:

نه بسته‌ام به كس دل نه بسته كس به من دل     چو تخته‌پاره بر موج رها رها رها :من

زمن هر آنكه او دور شده به سينه نزديك      به من هر آنكه نزديك از آن جدا جدا:من

نه چشم دل به سويی نه باده در سبويی        كه تر كنم گلويی به ياد آشنا من

پ.ن.: اين آقای راديو پيام! امروز صبح با شور و هيجان زايدالوصفی که فقط يک ريتم شش و هشت کم داشت می‌گفت:« اگر عاشق نيستی٬ پس که هستی؟! دست کم عاشق خودت باش!!!» خدا همه را به راه راست هدايت کند!

* سیمین بهبهانی