(...)

دلم میخواهد لطفتان فریادی شود در گلویم ... دوست دارم آموزه هایتان آوازی شود بر لبانم... آرزو دارم عشقتان لبخندی باشد در اعماق قلبم و صدایتان رگباری بر آسمان چشمانم.... شما که یگانه استاد تمام زندگی من هستید... میدانید تمام دیروز را به یاد شما مشق عشق کرده ام؟ .... میدانید شوق دیدارتان -هرچند میدانستم که از بعید هم بعید تر است-  از این سر شهر که منم به آن سر شهر که گفتند شاید شما باشید کشاند مرا؟... و در راه برگشت چقدررر بیشتر دلتنگتان بودم؟ ... و انگار توشه ی من از این سفر چند ساعته این دلتنگی بود که چشمانم را بارانی کرد و دلم را جلا داد؟...

آقا... به خدا که رشد دوست داشتن شما در قلب من را گویی توقفی نیست.... دوستتان دارم...

و این روزها که همه به معلمهایشان تبریک میگویند ... کاش بشنوید که دخترکی کوچک دلش میخواهد که شاگرد شما باشد و دلش میخواهد که بگوید: استاد هر روز که میگذرد و شما بر این زمین ...زیر همین آسمان نفس میکشید...به یمن عطر وجودتان مبارک میشود....