فرم اهدای اعضای بدن بعد از مرگ مغزی را به شرکت ما آورده اند... هرکس بخواهد پر میکند ... خانمی در نگهبانی ایستاده و موقع خروج بی حوصله به هرکس یکی تعارف میکند... فرم را در دستم میگیرم و میپرسم که چه اعضایی را میپذیرند... با بی علاقگی خاصی میگوید که اينجا نوشته، علامت بزنيد... قلب،كليه،ريه، قرنيه،كبد.... نگاهی كردم و گفتم: همه‌ی اعضاء رو می‌تونم علامت بزنم غير از اولی. بدون اينكه سرش را بلند كند گفت: چطور... مگه مشكل داريد؟ گفتم:نه. اين بار نگاه کنجکاوی به من انداخت و گفت: پس منظورتون چيه؟... گفتم: هيچی ديگه... چيزی رو كه ندارم چطور می‌تونم اهداء كنم؟! يكدفعه انگار متوجه شده‌باشد زد زير خنده و گفت: شما چقدر بانمكی خانوم!  می‌دونی كار ما يه جوريه كه كمتر پيش می‌آد كسی باهامون شوخی كنه و بخنديم! گفتم: ولی من جدی گفتم. باز هم خنديد. ولی من جدی گفتم... خیلی خیلی جدی!