(...)

فرشته ترین! دستانت نهایت آرامش بود آنگاه که دلتنگ و پریشان بودم .... و صورت مهربانت نوید عشق ...آسمانی! دلم امروز از صبح عجیب هوای پرسه هایمان را کرده ... هوای خنده هایمان و دردهایمان که چه صبورانه همه را تو در دل دریاییت جا میدادی... نمیدانم کجایی؟ نمیدانم تو را دقیقا در کجای این سفر لعنتی جا گذاشتم... و آیا این منم که رفیق نیمه راه شدم یا تو... اما مادر ... اینروزها که بوی بهار کم کم از روزنه های خانه ی کوچکم وارد میشود .... دست و دلم به هیچ کاری نمیرود... بی نهایت حضور مهربانت را کم دارم ... کاش ....

کاش دلم را به ذکر ناب یگانه قرص کنم که ... یکی هست که کافیست!